ويژگي عنصر چوب - متافيزيک

از: عسل محبوب دوشنبه 6/3/1387 ساعت 3:0 صبح

ويژگي عنصر چوب

عنصر چوب را در زبان چيني Mu مي‌نامند. سمبل چوب ترکيبي است از يک خط عمودي به نشانه تنه درخت، يک خط افقي به نشانه زمين و دو خط مورب در کنار آن به نشانه ريشه‌هاي درخت. به اين صورت سمبل مو به ما نشان مي‌دهد که چقدر از قدرت چوب و گياهان در دل خاک نهفته است.

آنچه در فنگ شويي به عنوان عنصر چوب از آن ياد مي‌شود همه انواع گياهان را از بزرگ تا کوچک در برمي‌گيرد. يک علف سبز يا يک چنار تنومند همگي تجلي عنصر چوب هستند. از بين پنج عنصر اصلي چوب تنها عنصري است که به معني واقعي حيات و زندگي دارد.

بستر واقعي چوب زمين است. دانه و بذر بايد مدتي از عمر خود را در زمين سپري کنند و پس از افزايش نيروي ينگ طبيعت ( به شکل گرماي محيط و نور آفتاب)، رشد خود را در دل خاک شروع کند و به اين صورت بارور شود. هدف تمام دانه‌ها در هنگام رشد حرکت به سوي بالا و خروج از خاک است اما براي رسيدن به اين هدف نياز است تا حرکتي پايين‌رو توسط ريشه صورت گيرد. به عبارتي دانه ناچار است براي رشد و خروج از خاک حرکت پايين رو داشته باشد. اگر حرکت روبه پايين صورت نگيرد و ريشه گياه رشد نکند، امکان خروج از خاک و رشد تنه نيز وجود ندارد. اين امر يادآور نياز همه ما به ريشه‌دار بودن و پايه‌گذاري صحيح براي موفق شدن در امور زندگي است. امري که عنصر چوب در وجود ما بر آن حکم مي‌راند.

اما فقط ريشه دادن يا ميل به بالارفتن نيست که درخت را از خاک بيرون مي‌آورد. آنچه رکن اساسي در توان رشد کردن عنصر چوب است، انعطاف پذيري است. دانه از ابتداي رشد با موانع مختلف برخورد مي‌کند. پوسته‌اي که بذر را احاطه کرده، سنگ‌ها و زميني سخت که گاهي کاويدن آن با ابزاهاي ساخت بشر امري مشکل است. اما چوب با صبر و انعطاف راه را براي رشد خود باز مي‌کند. به اين ترتيب رسيدن به هدفي که در نهاد دانه قرار داده شده ممکن مي‌شود. انعطاف پذيري عملکرد ديگر چوب در طبيعت و بدن ماست.

نظرات شما ()

متافيزيک
[ و فرمود : ] آن که به عيب خود نگريست ، ننگريست که عيب ديگرى چيست ، و آن که به روزى خدا خرسندى نمود ، بر آنچه از دستش رفت اندوهگين نبود ، و آن که تيغ ستم آهيخت ، خون خود بدان بريخت ، و آن که در کارها خود را به رنج انداخت ، خويشتن را هلاک ساخت ، و آن که بى‏پروا به موجها در شد غرق گرديد ، و آن که به جايهاى بدنام در آمد بدنامى کشيد ، و هر که پر گفت راه خطا بسيار پوييد ، و آن که بسيار خطا کرد شرم او کم ، و آن که شرمش کم پارسايى‏اش اندک هم ، و آن که پارسايى‏اش اندک ، دلش مرده است ، و آن که دلش مرده است راه به دوزخ برده . و آن که به زشتيهاى مردم نگرد و آن را ناپسند انگارد سپس چنان زشتى را براى خود روا دارد نادانى است و چون و چرايى در نادانى او نيست ، و قناعت مالى است که پايان نيابد ، و آن که ياد مرگ بسيار کند ، از دنيا به اندک خشنود شود ، و آن که دانست گفتارش از کردارش به حساب آيد ، جز در آنچه به کار اوست زبان نگشايد . [نهج البلاغه]